- Магдалена Хорват
Постојнска јама
О-гром-на. Огромна и вештачки осветлена.
Впериле рефлектори во минералните завеси,
во сталагмитите што личат на кокошки;
студи и влажно е, а рипчињата не ги видовме.
Но, тебе те гледам и овде и секаде: рипката
моја човечка, која како и вистинската умее
да преживее и 5 години, а ништо да не јаде.
Живеат тие до 100, рече туристичкиот водич,
небаре да ме утеши. Ги замислив како пливаат
гладни; наместо перки – рачиња со прстиња
како на бели бебиња. Како бебе, гувернантата
Англичанка за малку ќе те удавела; ми велиш
може таа траума за сè е виновна. Мене мачка
ме чувала, може затоа сум олку отпорна. На
сè, освен на лондонската влага што ме гризе
пикната дури и во подземјето на Словенија.
Од „Синкаво и други песни“ (Македонска реч, 2010).
