..."Makedonija Denes" published an interview, by Marija Novovik.A Conversation with M. Horvat about her First Poetry Collection "This Is It, Your"
GOOD POEMS ARRIVE ON THEIR OWN TERMS AND DON'T LIKE BEING RUSHED
"Translating has taught me many things. Above all, translation is a focused, thorough reading of the text, and reaching to its meaning (or ambiguity). Translating, for me, is an enjoyment and a challenge, and the joy I feel when I've translated a really good piece, and translated it well, is just as intense as when I've written a good poem," says Magdalena Horvat
Marija Novovik
Your poems have been published in several magazines so far, but this is the first time your poetry has been "packaged" in the book "This Is It, Your". What's the feeling like, to have your first work before you?
When I first saw the book, I couldn't believe my eyes. I was euphoric. Although I'd been writing poems ever since I was 5 years old (it sounds ridiculous, but my mother has saved some of that "poetry" of mine about the objects and phenomena that fascinated me as a child), I didn't really believe I'd ever publish a book. For that reason alone, when it did happen, I was so happy I couldn't stop trembling. The initial euphoria has now passed, however. These days I feel calm, and I've written 2-3 new poems already.
Tell us more about your poetry collection. How long were you working on it, and what made you decide to publish your poems at this particular time?
The forty poems in the collection were written during the last six or seven years. One of the oldest poems in the book, "Thinking Thoughts", was written in 2000. The newest one was "The Problem", which I finished writing in early 2006. I realised I wanted to publish a book when I wrote "This Is It, Your", the poem that gave me the title. That poem made me face the fact that I'm not writing for myself alone, but that I often address someone -- some imaginary ideal reader.
What are the motives and the inspiration behind "This Is It, Your"?
I'm inspired by everyday life, whether it's a situation I've noticed, whether it's a mood or even just a word. While thinking about the book's concept and re-reading the poems, I noticed the things they had in common, so I ordered the poems into three sections. The first section, "Space Between The Fingers", is motivated by meetings, separations, loss. The poems in the second section, "Voices in My Head", are mostly dramatic monologues, spoken by different personas: boys who yearn, girls who are lost, and there's even a bat speaking. As regards the themes the third section deals with, "The Thirst That's Hope" is a certain continuation of the previous two sections, yet all those last 10 poems share the element of hope.
Besides poetry, have you tried writing in another literary genre so far?
I've written a couple of short stories. But, for the timebeing at least, I don't have the patience for anything else except for poetry; not even for a blog. It seems contradictory, since I do have the patience to work and develop a single poem idea for months on end -- so that the initial draft goes through twenty versions until it eventually turns into a poem. Still, writing in the other genres requires a different approach. It's more about the narrative than about the singing. Even though I use narratives in poems, that aural aspect of poetry -- the word music you create by reading the poem out loud -- attracts me much more than, say, prose does.
You're also the author of several translations of international literary works. Tell us something about them; is working on a translation a fulfilling task for you?
I translated Sylvia Plath's only novel, "The Bell Jar", three years ago. It wasn't until this year, however, that the Ministry of Culture supported the book publication. I realised I wanted to translate the book because I enjoyed reading it in English, and I felt sad that it had never been translated into Macedonian. I also enjoyed translating Fiona Sampson's verse novel "The Distance Between Us". The Macedonian translation came out in 2005, almost at the same time with the publication of the English original. I met Sampson during the Struga Poetry Evenings' Translation Workshop in 2004, so I began translating the book while it was still a work in progress. Translating, for me, is an enjoyment and a challenge, and the joy I feel when I've translated a really good piece, and translated it well, is just as intense as when I've written a good poem.
To what extent, in your opinion, do writing poetry and translation complement each other?
Translating has taught me many things. Above all, translation is a focused, thorough reading of the text, and reaching to its meaning (or ambiguity). Finding the equivalent words is the easiest thing - the challenge is to transmit the work's specific tone, register, sensibility. That takes concentration, intuition and much, much reading. Most probably, those are the requirements for writing poetry, as well. And by working on different texts, you become closely familiar with the techniques that certain writers employ, which in turn perfects your own writing, of course.
Who are the Macedonian and international authors that attract your attention?
Every Macedonian poet, without exceptions. I read everything that I can find. When I go into a bookshop, I never leave without buying 3-4 poetry books. As for foreign authors, lately I've been reading the American poet Elizabeth Bishop every day. I'm in awe of her tact and restraint, as well as her incredible powers of observation and description. I like many other English language authors, too, but if I started listing them now, the list would be far too long.
What can we expect from you in the future?
At the moment, I'm finishing the translation of "Music and Scurvy", a poetry book by the Catalan poet Anna Aguilar-Amat. I'm working on another book, as well - i.e., a selection of poems by the Irish poet Pat Boran. I'm hoping that both books will come out soon, because the two authors mentioned are excellent indeed. My own second poetry collection will probably wait -- maybe not 6-7 years this time, but in any case at least a year or two. Good poems come on their own terms, uninvited and unpredictable -- and they don't like being rushed.
GOOD POEMS ARRIVE ON THEIR OWN TERMS AND DON'T LIKE BEING RUSHED
"Translating has taught me many things. Above all, translation is a focused, thorough reading of the text, and reaching to its meaning (or ambiguity). Translating, for me, is an enjoyment and a challenge, and the joy I feel when I've translated a really good piece, and translated it well, is just as intense as when I've written a good poem," says Magdalena Horvat
Marija Novovik
Your poems have been published in several magazines so far, but this is the first time your poetry has been "packaged" in the book "This Is It, Your". What's the feeling like, to have your first work before you?
When I first saw the book, I couldn't believe my eyes. I was euphoric. Although I'd been writing poems ever since I was 5 years old (it sounds ridiculous, but my mother has saved some of that "poetry" of mine about the objects and phenomena that fascinated me as a child), I didn't really believe I'd ever publish a book. For that reason alone, when it did happen, I was so happy I couldn't stop trembling. The initial euphoria has now passed, however. These days I feel calm, and I've written 2-3 new poems already.
Tell us more about your poetry collection. How long were you working on it, and what made you decide to publish your poems at this particular time?
The forty poems in the collection were written during the last six or seven years. One of the oldest poems in the book, "Thinking Thoughts", was written in 2000. The newest one was "The Problem", which I finished writing in early 2006. I realised I wanted to publish a book when I wrote "This Is It, Your", the poem that gave me the title. That poem made me face the fact that I'm not writing for myself alone, but that I often address someone -- some imaginary ideal reader.
What are the motives and the inspiration behind "This Is It, Your"?
I'm inspired by everyday life, whether it's a situation I've noticed, whether it's a mood or even just a word. While thinking about the book's concept and re-reading the poems, I noticed the things they had in common, so I ordered the poems into three sections. The first section, "Space Between The Fingers", is motivated by meetings, separations, loss. The poems in the second section, "Voices in My Head", are mostly dramatic monologues, spoken by different personas: boys who yearn, girls who are lost, and there's even a bat speaking. As regards the themes the third section deals with, "The Thirst That's Hope" is a certain continuation of the previous two sections, yet all those last 10 poems share the element of hope.
Besides poetry, have you tried writing in another literary genre so far?
I've written a couple of short stories. But, for the timebeing at least, I don't have the patience for anything else except for poetry; not even for a blog. It seems contradictory, since I do have the patience to work and develop a single poem idea for months on end -- so that the initial draft goes through twenty versions until it eventually turns into a poem. Still, writing in the other genres requires a different approach. It's more about the narrative than about the singing. Even though I use narratives in poems, that aural aspect of poetry -- the word music you create by reading the poem out loud -- attracts me much more than, say, prose does.
You're also the author of several translations of international literary works. Tell us something about them; is working on a translation a fulfilling task for you?
I translated Sylvia Plath's only novel, "The Bell Jar", three years ago. It wasn't until this year, however, that the Ministry of Culture supported the book publication. I realised I wanted to translate the book because I enjoyed reading it in English, and I felt sad that it had never been translated into Macedonian. I also enjoyed translating Fiona Sampson's verse novel "The Distance Between Us". The Macedonian translation came out in 2005, almost at the same time with the publication of the English original. I met Sampson during the Struga Poetry Evenings' Translation Workshop in 2004, so I began translating the book while it was still a work in progress. Translating, for me, is an enjoyment and a challenge, and the joy I feel when I've translated a really good piece, and translated it well, is just as intense as when I've written a good poem.
To what extent, in your opinion, do writing poetry and translation complement each other?
Translating has taught me many things. Above all, translation is a focused, thorough reading of the text, and reaching to its meaning (or ambiguity). Finding the equivalent words is the easiest thing - the challenge is to transmit the work's specific tone, register, sensibility. That takes concentration, intuition and much, much reading. Most probably, those are the requirements for writing poetry, as well. And by working on different texts, you become closely familiar with the techniques that certain writers employ, which in turn perfects your own writing, of course.
Who are the Macedonian and international authors that attract your attention?
Every Macedonian poet, without exceptions. I read everything that I can find. When I go into a bookshop, I never leave without buying 3-4 poetry books. As for foreign authors, lately I've been reading the American poet Elizabeth Bishop every day. I'm in awe of her tact and restraint, as well as her incredible powers of observation and description. I like many other English language authors, too, but if I started listing them now, the list would be far too long.
What can we expect from you in the future?
At the moment, I'm finishing the translation of "Music and Scurvy", a poetry book by the Catalan poet Anna Aguilar-Amat. I'm working on another book, as well - i.e., a selection of poems by the Irish poet Pat Boran. I'm hoping that both books will come out soon, because the two authors mentioned are excellent indeed. My own second poetry collection will probably wait -- maybe not 6-7 years this time, but in any case at least a year or two. Good poems come on their own terms, uninvited and unpredictable -- and they don't like being rushed.
(Macedonia today, 26.6.2006)
Разговор со М. Хорват по повод нејзината прва стихозбирка „Ова е таа, твојата“
ДОБРИТЕ ПЕСНИ СИ ДОАЃААТ САМИ И НЕ ДОЗВОЛУВААТ ДА ГИ БРЗАТЕ
„Од преведувањето научив многу. Пред се, преводот е фокусирано, темелно читање на текстот, и продирање до неговата смисла (или двосмисленост). Преведувањето ми е уживање и предизвик, а радоста кога ќе преведам нешто навистина добро е исто толку голема како кога ќе напишам убава песна,“ вели Магдалена Хорват
Марија Нововиќ
Твоите стихови досега беа објавувани во повеќе списанија, но сега за првпат твојата поезија се појавува „спакувана“ во книгата „Ова е таа, твојата“. Какво е чувството пред себе да се има своето прво дело?
Во првиот миг кога ја видов книгата, не ми се веруваше дека е вистина. Еуфорична бев. Иако пишувам песни уште од петгодишна возраст (звучи смешно, но мајка ми има зачувано дел од таа моја „поезија“ за предметите и појавите што ме фасцинирале како дете), не верував дека некогаш ќе објавам книга. Токму затоа, кога се случи, не можев да дојдам на себе од радост. Сепак, првичната еуфорија ми помина, деновиве се чувствувам смирено, а веќе напишав и две-три нови песни.
Кажи ни нешто за оваа твоја стихозбирка. Колку време работеше на неа, зошто токму сега одлучи твоите стихови да ја видат светлината на денот?
Четириесетте песни во книгата се пишувани во изминатите шест-седум години. Една од најстарите објавени песни е „Мисли малку“, напишана во 2000, а најновата е „Проблемот“, која ја завршив на почетокот на 2006. Сфатив дека сакам да објавам книга кога ја напишав „Ова е таа, твојата“, т.е. песната чиј наслов го носи стихозбирката. Таа песна ме натера да се соочам со фактот дека не пишувам само за себе, туку дека најчесто се обраќам на некој - некој имагинарен идеален читател.
Кои се мотивите и инспирацијата во „Ова е таа, твојата“?
Ме инспирира секојдневието, било да е ситуација што сум ја забележала, било да е расположение, па дури и обичен збор. Кога размислував за концептот на книгата и ги препрочитував песните, открив некои допирни точки меѓу нив, па ги поделив во три циклуси. Првиот циклус, „Простор меѓу прстите“, е мотивиран од средбите, разделбите, загубата. Песните во вториот циклус, „Гласови во главата“, се претежно драмски монолози, во кои зборуваат различни личности: копнежливи момчиња, изгубени девојчиња, па дури и еден лилјак. Третиот циклус, „Жедна надеж“, тематски донекаде се надоврзува на првите два циклуси, но за тие 10 песни е заедничка надежта.
Освен во поезијата, дали досега си се обидела да пишуваш и во некој друг литературен жанр?
Имам напишано неколку раскази. Но, барем засега, немам трпение за што било друго освен поезија, дури ни за блог. Се чини контрадикторно, бидејќи имам трпение да работам на една иста идеја за песна со месеци - па од обична скица, преку дваесеттина верзии, да прерасне во песна. Но, пишувањето во другите жанрови бара поинаков пристап. Повеќе е раскажување отколку што е пеење. Иако користам нарација во песните, токму тој звучен аспект на поезијата - музиката на зборовите што се создава при читањето на песната на глас - ме привлекува многу повеќе одошто ме привлекува прозата, да речеме.
Ти си автор и на неколку преводи на дела од светската литературна сцена. Кажи ни нешто за нив, и колку работата на препевот и преводот е дејност што тебе те исполнува?
Единствениот роман на Силвија Плат, „Стакленото ѕвоно“, го преведов пред три години, но дури годинава доби поддршка од Министерството за култура. Дојдов на идеја да ја преведам книгата оти уживав додека ја читав на англиски и жал ми беше што никогаш не била преведена на македонски. Уживав додека го преведував и романот во стихови „Далечината меѓу нас“ од Фиона Сампсон. Македонскиот превод излезе во 2005, речиси во исто време со објавувањето на оригиналот на англиски. Со Сампсон се запознав за време на Преведувачката работилница на СВП 2004, па книгата почнав да ја преведувам уште додека беше само работна верзија. Преведувањето ми е и уживање и предизвик, а радоста кога ќе преведам нешто навистина добро е исто толку голема како кога ќе напишам убава песна.
Колку, од твој аспект, пишувањето поезија и преводот се нешта кои се надополнуваат?
Од преведувањето научив многу. Пред сè, преводот е фокусирано, темелно читање на текстот, и продирање до неговата смисла (или двосмисленост). Најлесно е да се најдат соодветните зборови - предизвикот е да се долови самиот тон, регистар, сензибилитет на делото. За тоа, веројатно како и за пишувањето поезија, потребни се концентрација, интуиција и многу, многу читање. Преку самата работа на различни текстови, одблиску се запознавате со техниките што одредени писатели ги користат, така што го усовршувате и сопственото пишување, се разбира.
Кои се авторите од македонската и светската литература што тебе ти го привлекуваат вниманието?
Сите македонски поети, без исклучок. Читам сè што ќе ми дојде под рака. Кога влегувам во книжарница, секогаш излегувам со три-четири книги поезија. Од странските автори, во последно време интензивно ја читам американската поетеса Елизабет Бишоп. Ме восхитуваат нејзините одмереност и воздржаност, како и неверојатната моќ на забележување и опишување. Ми се допаѓаат и многу други автори од англиското говорно подрачје, но ако почнам да ги набројувам - списокот ќе биде предолг.
Што е она што можеме во иднина да го очекуваме од тебе?
Во мигов го завршувам преводот на стихозбирката „Музика и скорбут“ на каталонската поетеса Ана Агилар-Амат. Работам и на уште една книга, т.е. избор песни од ирскиот поет Пат Боран. Се надевам обете книги ќе излезат наскоро, оти станува збор за двајца одлични автори. Веројатно мојата втора стихозбирка ќе почека - можеби не шест-седум години, но во секој случај барем година-две. Добрите песни си доаѓаат сами, непоканети и непредвидливи - и не дозволуваат да ги брзате.
Марија Нововиќ
Твоите стихови досега беа објавувани во повеќе списанија, но сега за првпат твојата поезија се појавува „спакувана“ во книгата „Ова е таа, твојата“. Какво е чувството пред себе да се има своето прво дело?
Во првиот миг кога ја видов книгата, не ми се веруваше дека е вистина. Еуфорична бев. Иако пишувам песни уште од петгодишна возраст (звучи смешно, но мајка ми има зачувано дел од таа моја „поезија“ за предметите и појавите што ме фасцинирале како дете), не верував дека некогаш ќе објавам книга. Токму затоа, кога се случи, не можев да дојдам на себе од радост. Сепак, првичната еуфорија ми помина, деновиве се чувствувам смирено, а веќе напишав и две-три нови песни.
Кажи ни нешто за оваа твоја стихозбирка. Колку време работеше на неа, зошто токму сега одлучи твоите стихови да ја видат светлината на денот?
Четириесетте песни во книгата се пишувани во изминатите шест-седум години. Една од најстарите објавени песни е „Мисли малку“, напишана во 2000, а најновата е „Проблемот“, која ја завршив на почетокот на 2006. Сфатив дека сакам да објавам книга кога ја напишав „Ова е таа, твојата“, т.е. песната чиј наслов го носи стихозбирката. Таа песна ме натера да се соочам со фактот дека не пишувам само за себе, туку дека најчесто се обраќам на некој - некој имагинарен идеален читател.
Кои се мотивите и инспирацијата во „Ова е таа, твојата“?
Ме инспирира секојдневието, било да е ситуација што сум ја забележала, било да е расположение, па дури и обичен збор. Кога размислував за концептот на книгата и ги препрочитував песните, открив некои допирни точки меѓу нив, па ги поделив во три циклуси. Првиот циклус, „Простор меѓу прстите“, е мотивиран од средбите, разделбите, загубата. Песните во вториот циклус, „Гласови во главата“, се претежно драмски монолози, во кои зборуваат различни личности: копнежливи момчиња, изгубени девојчиња, па дури и еден лилјак. Третиот циклус, „Жедна надеж“, тематски донекаде се надоврзува на првите два циклуси, но за тие 10 песни е заедничка надежта.
Освен во поезијата, дали досега си се обидела да пишуваш и во некој друг литературен жанр?
Имам напишано неколку раскази. Но, барем засега, немам трпение за што било друго освен поезија, дури ни за блог. Се чини контрадикторно, бидејќи имам трпение да работам на една иста идеја за песна со месеци - па од обична скица, преку дваесеттина верзии, да прерасне во песна. Но, пишувањето во другите жанрови бара поинаков пристап. Повеќе е раскажување отколку што е пеење. Иако користам нарација во песните, токму тој звучен аспект на поезијата - музиката на зборовите што се создава при читањето на песната на глас - ме привлекува многу повеќе одошто ме привлекува прозата, да речеме.
Ти си автор и на неколку преводи на дела од светската литературна сцена. Кажи ни нешто за нив, и колку работата на препевот и преводот е дејност што тебе те исполнува?
Единствениот роман на Силвија Плат, „Стакленото ѕвоно“, го преведов пред три години, но дури годинава доби поддршка од Министерството за култура. Дојдов на идеја да ја преведам книгата оти уживав додека ја читав на англиски и жал ми беше што никогаш не била преведена на македонски. Уживав додека го преведував и романот во стихови „Далечината меѓу нас“ од Фиона Сампсон. Македонскиот превод излезе во 2005, речиси во исто време со објавувањето на оригиналот на англиски. Со Сампсон се запознав за време на Преведувачката работилница на СВП 2004, па книгата почнав да ја преведувам уште додека беше само работна верзија. Преведувањето ми е и уживање и предизвик, а радоста кога ќе преведам нешто навистина добро е исто толку голема како кога ќе напишам убава песна.
Колку, од твој аспект, пишувањето поезија и преводот се нешта кои се надополнуваат?
Од преведувањето научив многу. Пред сè, преводот е фокусирано, темелно читање на текстот, и продирање до неговата смисла (или двосмисленост). Најлесно е да се најдат соодветните зборови - предизвикот е да се долови самиот тон, регистар, сензибилитет на делото. За тоа, веројатно како и за пишувањето поезија, потребни се концентрација, интуиција и многу, многу читање. Преку самата работа на различни текстови, одблиску се запознавате со техниките што одредени писатели ги користат, така што го усовршувате и сопственото пишување, се разбира.
Кои се авторите од македонската и светската литература што тебе ти го привлекуваат вниманието?
Сите македонски поети, без исклучок. Читам сè што ќе ми дојде под рака. Кога влегувам во книжарница, секогаш излегувам со три-четири книги поезија. Од странските автори, во последно време интензивно ја читам американската поетеса Елизабет Бишоп. Ме восхитуваат нејзините одмереност и воздржаност, како и неверојатната моќ на забележување и опишување. Ми се допаѓаат и многу други автори од англиското говорно подрачје, но ако почнам да ги набројувам - списокот ќе биде предолг.
Што е она што можеме во иднина да го очекуваме од тебе?
Во мигов го завршувам преводот на стихозбирката „Музика и скорбут“ на каталонската поетеса Ана Агилар-Амат. Работам и на уште една книга, т.е. избор песни од ирскиот поет Пат Боран. Се надевам обете книги ќе излезат наскоро, оти станува збор за двајца одлични автори. Веројатно мојата втора стихозбирка ќе почека - можеби не шест-седум години, но во секој случај барем година-две. Добрите песни си доаѓаат сами, непоканети и непредвидливи - и не дозволуваат да ги брзате.
(Македонија денес, 26.6.2006)
